Van de synagoge naar de Verlosser



 

Tijdens de Amerikaanse burgeroorlog (19e eeuw) was Max L. Rossvally (1828-1892) chirurg in het Amerikaanse leger. Na de slag bij Gettysburg hadden honderden gewonde soldaten onmiddellijk medische hulp nodig. Eén van de gewonden, Charlie Coulson, was een jonge soldaat, die pas drie maanden in dienst was. Omdat hij te jong was om soldaat te zijn, meldde hij zich aan als drummer.

 

Toen de hofmeester hem probeerde hem chloroform te geven als verdoving voor de amputatie van zijn arm en been, weigerde hij. Hij vroeg om een gesprek met de dokter. Dokter Rossvally vroeg hem: ‘Waarom weiger je chloroform?’

‘Dokter,’ reageerde hij, ‘op een zondagmiddag in de zondagsschool, toen ik 9,5 jaar oud was, heb ik de Heere Jezus Christus als mijn Verlosser aangenomen. Ik heb toen geleerd Hem te vertrouwen en ik weet dat ik Hem nu kan vertrouwen. Hij is mijn kracht. Hij zal me steunen terwijl u mijn arm en been amputeert.’

 

Gebed van Charlie’s moeder

‘Wilt u dan ten minste wat cognac?’ vroeg de arts vervolgens. 'Dokter, toen ik vijf jaar oud was, knielde mijn moeder naast me neer met haar armen om mij heen en zei: "Charlie, ik bid tot de Heere Jezus dat je nooit de smaak van sterke drank zult proeven. Je vader stierf als een dronkaard, ik heb God gevraagd jou te gebruiken om jongeren te waarschuwen voor de gevaren van alcohol."

Ik ben nu 17 en ik heb nooit iets sterkers gedronken dan thee en koffie. Ik zal waarschijnlijk sterven en in de aanwezigheid van mijn God komen. Zou u me daarheen sturen, ruikend naar cognac?’

 

Dokter Rossvally vertelt dat hij de blik van die zwaargewonde jongeman zeker nooit meer zal vergeten. Hij was gewend om naar de synagoge te gaan. ‘Ik haatte in die tijd Jezus, maar ik respecteerde de loyaliteit van die jongen aan Zijn Verlosser. Toen ik zag hoe hij Hem tot het einde toe liefhad en vertrouwde, raakte iets me diep in mijn hart. Ondanks de urgentie van het moment en al het leed om hem heen, deed ik voor die jongen wat ik nog nooit voor een andere soldaat had gedaan. Ik vroeg hem of hij een legerpredikant wilde spreken.’

 

‘O ja,’ reageerde hij. Toen die predikant kwam, herkende hij de jonge drummer van zijn tentgebedssamenkomsten. Hij pakte zijn hand en zei: ‘Charlie, wat erg om je in deze trieste toestand te zien.’

‘O, het gaat goed met me, meneer. De dokter bood me chloroform aan, maar ik heb geweigerd. Hij wilde me brandewijn geven, wat ik ook niet wilde. Dus nu, als mijn Redder me roept, kan ik bij mijn volle verstand naar Hem toe gaan.’

 

‘Schrijf een brief aan mijn moeder’

‘Je zult misschien niet sterven, Charlie,’ zei de predikant, ‘maar als de Heere je naar huis roept, is er dan iets wat ik voor je kan doen als je er niet meer bent?

‘Dominee, hier is mijn kleine Bijbel. Het adres van mijn moeder staat erin. Stuur hem naar haar en schrijf een brief voor me. Vertel haar dat ik sinds ik van huis ben vertrokken geen dag voorbij heb laten gaan zonder een gedeelte uit Gods Woord te lezen en dagelijks te bidden dat Hij haar zal zegenen.’

 


Dokter Rossvally knielt op het slagveld neer bij de zwaargewonde Charlie Coulson.

 

‘Is er nog iets anders wat ik voor je kan doen, jongen?’ vroeg de legerpredikant.

‘Ja, schrijf alstublieft ook een brief aan de zondagsschoolleider van de Sands Street Church in Brooklyn, New York. Vertel hem dat ik zijn vele gebeden en morele raadgevingen nooit ben vergeten. Zijn lessen hebben me door alle gevaren heen geholpen en getroost. En nu, in mijn stervensuur, vraag ik mijn Verlosser om mijn dierbare oude leraar te zegenen en te sterken. Dat is alles.’

 

‘Ik ben er klaar voor’

Charlie draaide zich om en zei: ‘Nu, dokter, ik ben er klaar voor.’ Hij kreunde niet eens. ‘Maar toen ik de zaag pakte om het bot te scheiden, mompelde de jongen, door zijn tanden heen: 'O Jezus, gezegende Jezus, sta me nu bij.’

 

De chirurg kon die nacht niet slapen. De woorden 'Gezegende Jezus, sta me nu bij,' galmden na in zijn oren. Die middag kreeg hij een sterk verlangen de jongen weer te zien. Hij bleek zo vredig als een baby te slapen. Een verpleegster vertelde hem dat er rond 9.00 uur twee leden van de Amerikaanse Christelijke Commissie, vergezeld door de legerpredikant, waren gekomen om uit de Schrift te lezen en hymnen te zingen. Nadat de predikant een hartstochtelijk gebed uitsprak, zongen ze samen met Charlie de mooiste hymne van allemaal: 'Jezus, Minnaar van mijn ziel.'

Dokter Rossvally kon niet begrijpen dat Charlie, die zoveel pijn had geleden, kon zingen

 

‘Ik weet dat u Joods bent’

Vijf dagen later liet Charlie de dokter bij zich komen. ‘Dokter, mijn tijd is gekomen. Ik verwacht geen zonsopgang meer te zien. Maar Godzijdank ben ik niet bang en ben ik er klaar voor om te gaan. Ik wil u van harte bedanken voor uw vriendelijkheid. Ik weet dat u Joods bent en dat u niet in Jezus gelooft. Maar ik wil dat u bij me blijft en me ziet sterven, vertrouwend op Mijn Verlosser tot het laatste moment van mijn leven.’

 

‘Ik probeerde te blijven, maar ik kon het niet,’ vertelde dokter Rossvally later. ‘Ik had niet de moed om toe te kijken hoe een ware christen stierf, zich verheugend in de liefde van Jezus, Die ik had leren verloochenen.’

Ongeveer twintig minuten later vond een bezorgde steward hem en zei: ‘Dokter, drummer Coulson wil u nog eens zien. Hij zegt dat hij u moet zien voordat hij sterft.’

 

‘Dokter, ik heb voor u gebeden’

‘Dus ik besloot hem op te zoeken, een paar vriendelijke woorden te zeggen en hem te laten sterven. Ik was echter vastbesloten dat geen enkel gesprek over zijn Jezus mij zou beïnvloeden. Zijn toestand was verslechterd. Hij vroeg me zijn hand vast te pakken. ‘Dokter ik houd van u omdat u Joods bent. De beste vriend die ik in deze wereld heb gevonden, is ook Joods.’

‘Ik vroeg hem wie dat was. Hij antwoordde: ‘Jezus Christus, en ik wil u aan Hem voorstellen voordat ik sterf. Belooft u mij, dokter, dat u nooit zult vergeten wat ik u nu ga vertellen?’

 

‘Ik beloofde het en hij zei: 'Vijf dagen geleden, terwijl u mij opereerde, heb ik tot de Heere gebeden om u te redden.'

Zijn woorden raakten me diep in mijn hart. Ik kon niet begrijpen hoe hij, terwijl ik hem de grootste pijn bezorgde bij die amputatie, alles aan zichzelf kon vergeten en alleen maar aan zijn Verlosser en mijn geestelijke nood kon denken. Het enige wat ik kon zeggen, was: "Nou, mijn lieve jongen, het komt wel goed met jou.”

Toen ik op het punt stond te vertrekken, hoorde ik hem zachtjes zingen: 'Ik ga naar huis om niet meer te sterven.' Vijf minuten later viel hij in slaap en klonk het: “Veilig in Jezus’ armen”.’

 


 

Tien jaar gestreden tegen geloven in Christus

‘Van alle soldaten die in de oorlog stierven, woonde ik alleen zijn begrafenis bij. Zijn laatste woorden hadden diepe indruk op mij gemaakt. Ik herinner me dat ik dacht hoe graag ik alles wat ik bezat zou hebben gegeven als ik me dan net zo voor Jezus had kunnen voelen als hij. Maar door de voortzetting van de wrede oorlog en mijn omgang met wereldse officieren, vergat ik geleidelijk zijn gebed en mijn belofte.’

 

‘Na de oorlog en bijna tien jaar lang heb ik gestreden tegen het geloof in Christus. Maar God bleef trouwe en godvrezende mensen op mijn pad brengen die spraken over Jezus’ liefde.

Uiteindelijk werd het gebed van de jonge drummer verhoord en aanvaardde ik Jezus Christus als mijn persoonlijke Verlosser en Messias. Het kostte me een hoge prijs. Mijn familie, schoonfamilie en mijn lieve moeder verstootten mij. Psalm 27:10 was mij tot een grote troost – “Want mijn vader en mijn moeder hebben mij verlaten, maar de HEERE zal mij aannemen”.’

 

Een bijzondere zegen

‘Achttien maanden na mijn bekering had de Heere een bijzondere zegen voor mij in petto. Op een avond, tijdens een reis door Brooklyn, voelde ik me geleid om een gebedsbijeenkomst bij te wonen in een kleine plaatselijke kerk. Het was een bijeenkomst waar gelovigen getuigden van de liefdevolle goedheid van de Heere. Nadat een aantal mensen gesproken had, stond een oudere dame op en zei: 'Lieve vrienden, dit is misschien wel de laatste keer dat ik de kans krijg om in het openbaar te vertellen hoe goed de Heere voor mij is geweest. Mijn dokter vertelde me gisteren dat mijn rechterlong bijna weg is en dat mijn linkerlong snel achteruitgaat, dus ik ben op zijn best nog maar een korte tijd bij jullie. Maar wat er van mij overblijft, behoort Jezus toe. Het is een grote vreugde te weten dat ik mijn zoon binnenkort bij Jezus in de hemel zal ontmoeten.'

 

'Mijn zoon was niet alleen een soldaat voor zijn land, maar ook een soldaat voor Christus. Hij raakte gewond in de Slag bij Gettysburg en werd verzorgd door een Joodse dokter, die zijn arm en been amputeerde. Hij stierf vijf dagen na de operatie. De legerpredikant schreef me een brief en stuurde me de Bijbel van mijn zoon. Mij werd verteld dat mijn zoon Charlie in zijn sterfuur die Joodse dokter liet komen en tegen hem zei: “Dokter, voordat ik sterf, wil ik u vertellen dat ik vijf dagen geleden, terwijl u mij opereerde, tot de Heere heb gebeden om u te redden”.'

 

‘Toen ik deze vrouw hoorde spreken, kon ik gewoon niet stil blijven zitten! Ik stond op, rende de kamer door, pakte haar hand en zei: "God zegene u, mijn lieve zus. Het gebed van uw zoon is verhoord! Ik ben die Joodse dokter voor wie uw Charlie gebeden heeft, en zijn Verlosser is nu ook mijn Verlosser!’

 

Deze Joodse dokter werd evangelist

Max L. Rossvally nam ontslag uit het leger en werd evangelist die wereldwijd het Evangelie verkondigde aan Joden en heidenen. Aanvankelijk stuitte hij daarbij op veel tegenstand, maar hij hield vol en had uiteindelijk de vreugde om een ​​groot aantal Joden – rijk en arm, oud en jong – met één oude man te horen uitroepen: 'Wij hebben de Messias gevonden, wat vertaald wordt als de Christus' (Johannes 1:42). Na enkele jaren van gelukkige dienst en enkele maanden van zwaar lijden, werd M.L. Rossvally in oktober 1892 geroepen tot de hogere dienst in de hemel.

 

Zijn vrouw, dochter en zoon zijn later ook tot geloof gekomen. Hij werd begraven op Lawnswood Cemetery in Leeds, Engeland. Zijn levensverhaal is in vele talenvertaald, onder andere in ‘Charlie Coulson, the Drummer Boy’. Dit verhaal is in het Engels te beluisteren op https://www.youtube.com/watch?v=hQ6CH9kA0YU.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Inleiding