HET ONFEILBARE WOORD VAN GOD. (1963)
DE STRIJD
OVER HET BOEK, DE BIJBEL
Heel in het
begin van de 20e eeuw deed een bekende Bijbelkenner de wijze
voorspelling, dat de theologische strijd van de nieuwe eeuw “zich rondom de
vesting van de waarde en de autoriteit van de Heilige Schrift zou afspelen”.
Tragisch genoeg zitten wij thans in deze strijd. Vele ernstige aanvallen worden
gedaan en vele vreemde stemmen verheffen zich tegen het eeuwige Woord van God.
Het Christendom kan niet bestaan, wanneer de Bijbel wordt ondermijnd. De
Christelijke leer kan niet gedijen, wanneer de onfeilbaarheid van de Bijbel in
twijfel wordt getrokken.
C.H. Spurgeon sprak zich hierover nadrukkelijk en vol ernst uit, toen hij zei: “Het
keerpunt in de strijd tussen hen, die vasthouden aan het geloof, dat eens aan
de heiligen werd gebracht en hun tegenstanders, is gelegen in de waarachtige en
Goddelijk inspiratie van de Heilige Schrift. Dit is het Thermopylae van het
Christendom. Wanneer wij in Gods Woord geen onfeilbare en vaststaande waarheid
bezitten, bevinden wij ons op zee zonder kompas, en geen gevaar van en
opkomende storm van buitenaf kan met het verlies van binnenuit worden
vergeleken. Wanneer het fundament wordt weggenomen? Wat kan de rechtvaardige
uitrichten? En dit is een verlies van de ergste soort, namelijk van een vaste
grondslag”.
God zij dank, dat de hevige aanvallen van de 20e eeuw, noch de
aanvallen van de voorafgaande eeuwen, de blijvende grootheid en onfeilbaarheid
van de Bijbel teniet kunnen doen. “Van oudsher weet
ik uit Uw getuigenissen, dat Gij ze voor eeuwig hebt vastgesteld” (Psalm
119:152).
Vanuit de rust van het geloof kunnen wij weigeren ons door de huidige
ontkenning van de Goddelijke oorsprong
en de autoriteit van de Heilige Schrift van de wijs laten brengen. “Wie uit God is, hoort de woorden Gods; daarom hoort gij
niet, omdat gij niet uit God zijt” (Johannes 8:47).
Nog geen honderd vijfentwintig jaar geleden waren er betrekkelijk weinig
schriftelijke mededelingen, afgezien van de Bijbel, over de geschiedenis van de
mensheid, de landen en de beschavingen.
De Griekse historicus Herodotus werd dikwijls aangehaald, maar zijn
inlichtingen bleken in het algemeen nogal verward te zijn, ze waren met elkaar
in tegenspraak en ongeloofwaardig. Door een unieke Goddelijke voorzienigheid
zijn de dingen nu geheel anders, en wij staan thans in zekere zin in het
brandpunt van de gebeurtenissen. De ontdekkingen van de moderne archeologie
zijn eenvoudig verbluffend. Het is alsof Egyptenaren, Babyloniërs, Assyriërs en
andere volkeren der oudheid door toverkracht hun geheimen hebben prijsgegeven.
Uit hun verzonken paleizen, hun gedenktekens, hun gedurende lange tijd
verborgen gebleven bibliotheken heeft zich een machtige stem verheven, die de
twijfelaars op hun vingers tikt en een zeer krachtig getuigenis aflegt over de
geloofwaardigheid van de Heilige Schrift.
Dr. Melvin Grove Kyle, een internationaal bekende archeoloog, heeft meer dan
eens gezegd, dat geen enkele archeologische ontdekking in de laatste honderd
jaar op de een of andere wijze ook maar één enkele verklaring in de Bijbel
ongeldig heeft gemaakt. Integendeel, de opgravingen hebben op een opmerkelijke
wijze de heilige Schrift bevestigd.
Dit is werkelijk een wonderbaar boek.
Eerste
hoofdstuk
DIT WOORD IS
BOVENNATUURLIJK.
I Korintiërs
2:9-14: "9 Maar, gelijk geschreven staat:
Wat geen oog heeft gezien en geen oor heeft gehoord en wat in geen mensenhart
is opgekomen, al wat God heeft bereid voor degenen, die Hem liefhebben. 10 Want
óns heeft God het geopenbaard door de Geest. Want de Geest doorzoekt alle
dingen, zelfs de diepten Gods. 11 Wie toch onder de mensen weet, wat in een
mens is, dan des mensen eigen geest, die in hem is? Zo weet ook niemand, wat in
God is, dan de Geest Gods. 12 Wij nu hebben niet de geest der wereld ontvangen,
maar de Geest uit God, opdat wij zouden weten, wat ons door God in genade
geschonken is. 13 Hiervan spreken wij dan ook met woorden, die niet door
menselijke wijsheid, maar door de Geest geleerd zijn, zodat wij het geestelijke
met het geestelijke vergelijken. 14 Doch een ongeestelijk mens aanvaardt niet
hetgeen van de Geest Gods is, want het is hem dwaasheid en hij kan het niet
verstaan, omdat het slechts geestelijk te beoordelen is".
I Timotheüs
4:1: "Maar de Geest zegt nadrukkelijk, dat
in latere tijden sommigen zullen afvallen van het geloof, doordat zij
dwaalgeesten en leringen van boze geesten volgen".
“Maar de Geest zegt nadrukkelijk” (I Timotheüs 4:1) is een woord, dat zeer juist op de gehele Bijbel zou kunnen worden toegepast. Het is Gods stem Die spreekt, niet alleen zodanig dat het Woord van Hem uitgaat, doch tevens vanuit het oogpunt bezien, dat het door Hem in Zijn eigen woorden tot uitdrukking is gebracht. God omhulde Zijn openbaring aan de mens, zoals Barnes opmerkt, “niet slechts door vage aanduidingen, door tekenen of schimmige beelden van de toekomst; het gebeurde integendeel op een openhartige en een eenvoudige manier, in zovele woorden”.
Op een belangrijke plaats in de Heilige schrift, namelijk in
I Korintiërs 2:9-14 worden wij in staat gesteld, het Woord als een bovennatuurlijke openbaring te zien (vers 10), gegeven door een bovennatuurlijke inspiratie (vers 13) en alleen te verstaan door bovennatuurlijke verlichting (verzen 11, 12, 14).
In vers 9 worden de drie organen van de natuurlijke menselijke waarneming genoemd. Dit zijn het “oog, het oor en het hart”, de drie kanalen door middel waarvan het leerproces plaatsvindt.
Als zodanig worden ze door de psychologie erkend. En toch worden ze door de apostel als bron of middel ter verwerving van de geestelijke waarheid, geheel en al afgewezen. Hij zegt, dat het niet door waarneming via het oog, het oor of het hart is gebeurd. Maar, dat dit de middelen zijn, waardoor de mens op natuurlijke wijze kan leren, hoe komt dan de kennis omtrent God tot ons?
Zij komt op bovennatuurlijke wijze, door Goddelijke openbaring. Paulus zegt hierover: “Want ons heeft God het geopenbaard door de Geest”. God gebruikte bepaalde mensen, profeten en apostelen genaamd, op een bijzondere manier en liet hun Zijn wil en Zijn woorden weten. Zij schreven het neer, “met woorden, die niet door menselijke wijsheid, maar door de Geest geleerd zijn, zodat wij het geestelijke met het geestelijke vergelijken” (vers 13).
Paulus wijst de algemene voorstelling van de hand, als zouden zij Gods gedachten in hun eigen woorden of door menselijke wetenschap neergeschreven hebben. Hij stelt integendeel vast, dat zij precies de woorden hebben neergeschreven, die de Heilige Geest hun ingaf. Zo is de Bijbel ontstaan. Deze Bijbel is tot op de huidige dag voor u en mij bewaard, opdat wij het zuivere Woord van God zouden bezitten.
Het zal ons niet verrassen, als de “natuurlijke mens” (de niet wedergeboren mens) de waarachtigheid en de betekenis van Gods boodschap niet begrijpt, en als hij zich zelfs verstout ze als Gods Woord te loochenen. Geestelijke waarheden worden niet langs de natuurlijke weg ontdekt, doch door verlichting van de Geest (vers 12). Om een menselijk wezen te begrijpen, moet men de menselijke geest bezitten; evenzo heeft men, om God te verstaan, de Geest van God nodig (vers11). Dit is Gods wijze van werken. Wanneer een mens zijn eigen wijsheid loslaat, zich verootmoedigt en in kinderlijk geloof Christus als zijn Heiland aanneemt, vervult de Geest Gods ogenblikkelijk deze mens, en vanaf dit tijdstip is hij in staat, de dingen Gods op bovennatuurlijke wijze te begrijpen.
Dr. Arthur T. Pierson wijst er op, dat in het vijfde hoofdstuk van de Openbaring een levendige beschrijving van de autoriteit en de majesteit van de Heilige schrift te vinden is. Een boekrol, van buiten en van binnen beschreven, verzegeld met zeven zegels, is te zien in de rechterhand van Hem, Die op de troon zit en heeft deel aan Zijn ondoorgrondelijke heerlijkheid. Hoe dit bijzondere boek ook wordt beschouwd, vast staat dat het Gods Woord is. Dit opmerkelijke hoofdstuk is uniek en laat zien, hoe God Zijn eigen boek beoordeelt. Samenvattend zien wij:
1. De onvergetelijke majesteit van de Heilige Schrift, een sterke engel, die met luide stem uitroept: “Wie is waardig de boekrol te openen…?”
2. Het ondoorgrondelijke geheim van de Schrift, geen schepsel, zelfs geen engel, is waardig de zegels te verbreken, de boekrol te openen of die in te zien.
3. De ondeelbare eenheid van het Boek en het Lam, het geschreven Woord en het levende Woord. Hij alleen is waardig en bij machte de boekrol te nemen en de zegels te verbreken.
4. De aan het boek ten grondslag liggen de bedoeling, verlossing door het Lam Gods, de Leeuw uit de stam van Juda, het Lam dat geslacht werd. Zijn bloed verlost. Hij maakt ons tot koningen en priesters. Hij geeft ons een nieuw lied.
Tweede
hoofdstuk
DIT WOORD IS
BOVEN ALLES VERHEVEN.
Psalm 12:7: “De woorden des Heren zijn zuivere woorden,
gedegen zilver, in een smeltoven in de aarde zevenvoudig gelouterd”.
Psalm 92:6: “Hoe groot zijn uw werken, o Here; zeer diep zijn uw
gedachten”.
Psalm
119:128: “daarom houd ik al Uw bevelen in alles
voor recht,…”
Jesaja
55:8-9: “ 8 Want mijn gedachten zijn niet uw
gedachten en uw wegen zijn niet mijn wegen, luidt het woord des Heren. 9 Want
zoals de hemelen hoger zijn dan de aarde, zo zijn mijn wegen hoger dan uw wegen
en mijn gedachten dan uw gedachten”.
Jeremia 8:9:
“Hoe durft gij zeggen: Wij zijn wijs en de wet des
Heren is bij ons? Voorwaar, zie, bedrieglijk heeft de leugenpen der schrijvers
die vervaardigd!”
II Petrus
1:4: “ door deze zijn wij met kostbare en zeer
grote beloften begiftigd, opdat gij daardoor deel zoudt hebben aan de Goddelijke
natuur, ontkomen aan het verderf, dat door de begeerte in de wereld heerst”.
Gods eigen
beoordeling van Zijn Woord luidt, dat het verheven is. Zoals de hemelen hoger
zijn dan de aarde, zo zijn Zijn gedachten, Zijn woorden, Zijn wegen, hoger dan
die van de mens (Jesaja 55:8-9). Zijn Woord is van hoger oorsprong, grootser
van gedachte, rijker aan belofte, heerlijker aan schoonheid, voortreffelijk wat
het heilsplan aangaat, van grotere kracht, uitmuntend door zijn werking. Wij
zijn tevens onder de indruk van zijn grote eenvoud, van zijn onnavolgbare
beknoptheid, zijn ingetogen helderheid. De Bijbel fascineert het kind en
verrukt de wijze mens.
1. De verhevenheid van de Bijbel blijkt daaruit, dat Gods Woord de zuivere
waarheid is. Woorden van mensen bevatten waarheid, vermengd met dwaling. “De woorden des Heren
zijn zuivere woorden, gedegen zilver, in een smeltoven in de aarde zevenvoudig
gelouterd” (Psalm 12:7).
2. De
voortreffelijkheid van de Bijbel blijkt daaruit, dat de woorden van de Heilige
schrift absoluut juist zijn en altijd en overal gelden voor elk onderwerp, dat
zij aanroeren. De van Gods Geest vervulde psalmist spreekt: “Daarom houd ik al Uw bevelen in alles voor recht” (Psalm
119:128). “Te schande worden de wijzen, verslagen
en verstrikt! Zie, het Woord des Heren hebben zij verworpen, wat voor wijsheid
zouden zij dan hebben?” (Jeremia 8:9). “Zij
worden bedrogen en door hun eigen dwaasheid misleid; die zich te allen tijde
laten leren, zonder ooit tot de erkentenis der waarheid te kunnen komen”
(II Timotheüs 3:7).
3. De
voortreffelijkheid van de Bijbel blijkt daaruit, dat hij beloften bevat, die
hun oorsprong vinden in God en op Zijn macht berusten (II Petrus 1:4). “Zij gaan kostbare en zeer grote beloften te boven”,
niet alleen omdat zij de mens een nieuw leven binnenleiden en hem dan
innerlijke vrede brengen, doch omdat zij de ver reikende beloften van de
almachtige God zijn. Alle hulpbronnen van de almachtige God zijn toegankelijk,
met de bedoeling Zijn Woord gestand te doen. Hij zal hemel en aarde bewegen en
Zich haasten, Zijn Woord te vervullen. God zegt: “Maar
mijn goedertierenheid zal Ik hem niet onthouden, Mijn trouw zal Ik niet
verloochenen” (Psalm 89:34). Dit is geweldig. Geen woord van mensen
bevat zulk een verbazingwekkende belofte en zorg. De Bijbel beweegt zich op het
terrein van het bovennatuurlijke.
4. Zijn
grootheid blijkt uit zijn hoge volmaaktheid. de van de Geest vervulde schrijver
zelf verbaasde zich over zijn onmetelijke verhevenheid. “Hoe groot zijn Uw werken, o Here; zeer diep zijn Uw gedachten” (Psalm
92:6).
“O diepte van rijkdom, van wijsheid en van kennis
Gods, hoe ondoorgrondelijk zijn Zijn beschikkingen en hoe onnaspeurlijk Zijn
wegen!” (Romeinen 11:33).
“Als een telescoop reikt de Bijbel tot voorbij de sterren en dringt door in de
hoogten van de hemel en tot in de diepten van de hel. Als een microscoop
ontdekt hij de kleinste details van Gods plan en bedoeling, evenals de
verborgen dingen van het menselijk hart…Zover als de menselijke kennis reikt,
behandelt de Bijbel onbekende dingen even vrijmoedig als de bekende. Hij
spreekt met de grootste vrijmoedigheid en zekerheid over dingen, die alle
buiten de levens- en belangensfeer van de mens liggen”. (L.S. Chafer).
Dit zou een
mystieke onwerkelijkheid zijn, wanneer het niet diende, om aan te tonen, dat
inderdaad de Heilige Geest de Meesterauteur van dit Goddelijk boek is. Hij is
het, Die alles doorzoekt en ons dingen leert, die verheven en waar zijn. “De Geest doorzoekt alle dingen,” wordt ons
gezegd, “zelfs de diepten Gods” (I
Korintiërs 2:10). Dit woord “doorzoekt” geeft hier niet volledig de
oorspronkelijke betekenis van het woord weer. Daarmee wordt een zorgvuldig
en nauwkeurig onderzoek van geheime en verborgen dingen bedoeld. De Heilige
Geest heeft een diepgaande kennis van alle dingen, en daardoor is de wijsheid
uit het Woord, dat Hij ons geeft, volmaakt in alle dingen, alle wetten, alle
gebeurtenissen en in alle schepselen.
De zogenaamde heilige boeken van andere wereldreligies worden soms met de
Bijbel vergeleken; zo bijvoorbeeld de Koran van de islamieten, de Veda’s
(heilige geschriften) van de hindoes en de Avesta van het parsisme. Deze
geschriften zijn, zoals ieder weet, die ze heeft gelezen, voor het grootste
deel een wirwar van aantekeningen van uiteenlopende aard, die los bijeengevoegd
zijn, zonder enigerlei volgorde, zonder verband en zonder overeenstemming. Er
bestaat evenmin verband tussen de afzonderlijke gedeelten. De Koran
bijvoorbeeld, is in losse vorm bijeengebracht en hoofdzakelijk volgens de
lengte der hoofdstukken geordend. Wat zulke boeken ook aan “parels” van de
wijsheid Gods en aan eerbied mogen bevatten, toch is er, zoals elke
oordeelkundige lezer moet toegeven, geen echte vergelijking mogelijk tussen
deze heidense geschriften, ook niet in hun beste vorm, en de verzameling
boeken, die wij bij voorkeur als “Het Boek”, de Bijbel, aanduiden. De Bijbel
heeft samenhang, eenheid en betekenis, omdat het eeuwige plan Gods erin bekend
gemaakt wordt. Hij is een geordende openbaring van Gods wil en heeft de
persoonlijkheid van Jezus Christus als middelpunt. De Bijbel is gegeven tot
verlossing van de mensheid. Hij is een volledig afgeronde openbaring van de
Geest van de levende God. Hetzij dat hij nu als literatuur, als
geschiedenisboek of als een geestelijke boodschap wordt beschouwd, altijd toch
blijft de unieke verhevenheid van de Bijbel onvergankelijk bestaan.
De meeste gelovigen stemmen van harte in met de uitspraak van generaal Robert
E. Lee: “De Bijbel is een boek, vergeleken waarmee alle andere boeken in mijn
ogen van geringere betekenis zijn; een boek dat in al mijn moeilijkheden en
noden nooit in gebreke is gebleven mij licht en kracht te schenken”.
“8 De wet des Heren is volmaakt, zij verkwikt de
ziel; de getuigenis des Heren is betrouwbaar, zij schenkt wijsheid aan de
onverstandige. 9 De bevelen des Heren zijn waarachtig, zij verheugen het hart;
het gebod des Heren is louter, het verlicht de ogen. 10 De vreze des Heren is
rein, voor immer bestendig; de verordeningen des Heren zijn waarheid, altegader
rechtvaardig. 11 Kostelijker zijn zij dan goud, ja, dan veel fijn goud; en
zoeter dan honig, ja, dan honigzeem uit de raat” (Psalm 19:8-11).
DIT WOORD IS
SOUVEREIN
Psalm 138:2:
“ Ik zal mij nederbuigen naar uw heilige tempel
en uw naam prijzen om uw goedertierenheid en trouw, want Gij hebt, om uws grote
naams wil, uw toezegging heerlijk gemaakt”.
Jesaja
55:10-11: “ 10 Want zoals de regen en de sneeuw
van de hemel neerdaalt en daarheen niet weerkeert, maar doorvochtigt eerst de
aarde en maakt haar vruchtbaar en doet haar uitspruiten en geeft zaad aan de
zaaier en brood aan de eter, 11 alzo zal mijn Woord, dat uit Mijn mond uitgaat,
ook zijn; het zal niet ledig tot Mij wederkeren, maar het zal doen wat Mij
behaagt en dat volbrengen, waartoe Ik het zend”.
Lucas 4:36: “ En er kwam verbazing over allen en zij spraken erover
tot elkander en zeiden: Wat voor spreken is dit? Want Hij legt met gezag en
macht aan de onreine geesten Zijn bevelen op en zij varen uit”.
Johannes
17:17: “ Heilig hen in uw waarheid; uw woord is
de waarheid”.
Handelingen
17:11: “ en dezen onderscheidden zich gunstig
van die te Tessalonica, daar zij het Woord met alle bereidwilligheid aannamen
en dagelijks de Schriften nagingen, of deze dingen zo waren”.
Romeinen
4:3: “ Want wat zegt het Schriftwoord? Abraham
geloofde God en het werd hem tot gerechtigheid gerekend”.
Waar is de
laatste en allerhoogste autoriteit met het oog op God, met het oog op de
eeuwigheid en met het oog op het leven te vinden?
1. Is de
allerhoogste autoriteit gelegen in de menselijke wijsheid, in het menselijk
verstand of geweten? Deze mening is zeer verbreid in de 21e eeuw
en wordt uitdrukkelijk door de neo-orthodoxe theologen ondersteund. Zij nemen
de leerstellingen van de Bijbel niet als de hoogste waarheid aan, doch kijken
naar de menselijke rede en de zogenaamde innerlijke verlichting door de Geest.
Alles wat zich aan hun innerlijk meedeelt, wordt daardoor tot de stem van God,
ook wanneer dit het tegengestelde is van hetgeen in de Bijbel staat. Hun eigen
verworven geestelijk inzicht heeft het hoogste gezag en niet het geschreven
Woord.
Kortom, dit plaatst de menselijke wijsheid en het menselijk verstand boven de
Bijbel.
2. Ligt
de allerhoogste autoriteit bij de kerk en haar traditie? Wij zouden geneigd
kunnen zijn, schertsenderwijs te vragen: “Welke kerk?”
Wanneer wij het Nieuwe Testament lezen, zien wij dat het niet de kerk was
(aangeduid als heilige gemeente van trouwe gelovigen in Christus en Zijn Woord),
doch de apostelen, die door Christus in hun ambt bevestigd werden, en eerst het
mondelinge en daarna het schriftelijke Woord brachten. De kerk gaf de mensen
geen apostolische of profetische macht, doch de kerk werd integendeel gebouwd
op het fundament van de apostelen en profeten (Efeziërs 2:20), aan wie het
geheimenis van Christus door de Geest geopenbaard was (Efeziërs 3:5).
Kerkelijke tradities houden nooit stand, ze zijn niet betrouwbar; doch hebben
altijd de neiging, in de loop der tijden te ontaarden en, zoals Christus Zelf
het betreurde, draagt de mens er de schuld van dat het Woord Gods krachteloos
wordt door traditie (Marcus 7:13).
3. Ligt
de allerhoogste autoriteit in het Woord, dat wij de Bijbel noemen? God
heeft aan deze geschriften Zijn alles omvattende, naar de eeuwigheid
heenwijzende autoriteit verleend, zoals de psalmist het bezingt, wanneer hij
zegt: “Want
Gij hebt, om Uws grote naams wil, Uw toezegging heerlijk gemaakt” (Psalm
138:2).
De vruchtbare uitwerking van de door God ingestelde orde in het rijk der
natuur, zoals planten en oogsten, dienen om de soevereine functie te belichten,
die Hij heeft toegewezen aan Zijn geschreven Woord bij de vervulling van Zijn
Goddelijk heilsplan op geestelijk terrein (Jesaja 55:10-11).
Wij willen
het menselijk verstand niet geringschatten; het neemt een belangrijke plaats
in. Doch het verstand, zoals overigens alle andere menselijke functies, werd
door de zonde bedorven en is niet geheel en al betrouwbaar. Menselijke wijsheid
en ondervinding, hoe hoog ook ontwikkeld, zullen nooit de plaats van de
allerhoogste autoriteit mogen innemen. Verstand doorvorst, onderzoekt,
overweegt, het buigt zich echter tevens voor het hogere licht van een
Goddelijke openbaring.
Waarheid is een eeuwig feit. Zij bestaat werkelijk, of wij dit aannemen of
niet. Onze Heer Jezus Christus bevestigt dit in Zijn Woord, dat niet mis te
verstaan is: “Heilig hen in Uw waarheid, Uw Woord
is de waarheid” (Johannes 17:17); of “De
Geest is het, Die levend maakt, het vlees doet geen nut; de woorden, die Ik tot
u gesproken heb, zijn geest en leven” (Johannes 6:63). De soevereine
betekenis van Zijn woorden werd beseft, toen Hij in Kapernaüm sprak: “en zij stonden versteld over Zijn leer, want Zijn Woord
was met gezag…En er kwam verbazing over allen en zij spraken erover tot
elkander en zeiden: “Wat voor spreken is dit? Want Hij legt met gezag en macht
aan de onreine geesten Zijn bevelen op en zij varen uit” (Lucas 4:32,
36). God wist, dat alleen mondelinge overlevering van de waarheid niet duurzaam
kon zijn, doch spoedig door een geweldige hoeveelheid tradities en
overgeleverde gewoonten en gebruiken overwoekerd en verdraaid zou worden;
daarom droeg Hij Zijn uitverkoren knechten op, de Goddelijke waarheid in een
boek te schrijven. Het Woord van Christus in majesteit vanaf de hemelse troon
gesproken, zou heel goed als motto boven de gehele Bijbel kunnen staan: “Schrijf, want deze woorden zijn getrouw en waarachtig” (Openbaring
21:5). Gods Woord alleen is getrouw en waarachtig, en Zijn woorden alleen
zijn alomvattend en voldoende. Tradities
neigen er bijna altijd toe, de waarheid te verstikken en de rooms-katholieke
kerk met haar traditionele eredienst, lijdt hieronder, zeker in belangrijke
mate wat de Bijbel betreft.
Het is zeer leerzaam, te bedenken, dat de gelovigen van de eerste Gemeente “niet alleen het Woord met alle breidwilligheid aannamen”
doch daaraan blijkbaar ook een plaats inruimden als hoogste autoriteit
en “dagelijks de Schriften nagingen, of deze dingen
zo waren” (Handelingen17:11). In hun zoeken naar de waarheid hielden zij
zich niet bezig met de beschouwingen van het menselijke verstand en ook niet
met de tradities en dogmata van de kerk, doch raadpleegden zij het geschreven
Woord Gods. “Want wat zegt het Schriftwoord” gold
als het hoogste gebod, en niet alleen onder de eenvoudige gelovigen, doch ook
bij de apostelen (Romeinen 4:3).
Vierde
hoofdstuk
DIT WOORD IS
EEN OPENBARING VAN GOD
Deuteronomium
29:29: “De verborgen dingen zijn voor de Here,
onze God, maar de geopenbaarde zijn voor ons en onze kinderen voor altijd,
opdat wij al de woorden dezer wet volbrengen”.
II Koningen
17:13: “De Here had Israël en Juda gewaarschuwd
door alle profeten, alle zieners: Bekeert u van uw boze wegen en onderhoudt
mijn geboden en inzettingen, volgens de gehele wet die Ik uw vaderen heb
geboden, en door mijn knechten, de profeten, u heb doen overbrengen”.
Handelingen
3:21: “Hem moest de hemel opnemen tot de tijden
van de wederoprichting aller dingen, waarvan God gesproken heeft bij monde van
zijn heilige profeten, van oudsher”.
Galaten
1:11-12: “ 12 Want ik maak u bekend, broeders,
dat het Evangelie, hetwelk door mij verkondigd is, niet is naar de mens. 12
Want ik heb het ook niet van een mens ontvangen of geleerd, maar door
openbaring van Jezus Christus”.
Efeziërs
3:3, 5: “ dat mij door openbaring het geheimenis
bekendgemaakt is, gelijk ik boven in het kort daarvan schreef…'dat ten tijde
van vroegere geslachten niet bekend is geworden aan de kinderen der mensen,
zoals het nu door de Geest geopenbaard is aan de heiligen, zijn apostelen en
profeten”.
Onder
openbaring wordt het werk van God verstaan, dat de waarheid Gods aan de mens meedeelt.
Een
diepgaande afkeer heerst in de wereld tegen de gedachte aan een Goddelijke
openbaring, en deze afkeer is in hoge mate verantwoordelijk voor dat menselijke
rationalisme dat de Heilige Schrift tracht weg te redeneren. Deze gaat terug
tot de “vader der leugen”, die als eerste de vraag opwierp: “God heeft zeker wel gezegd” (Genesis 3:1), met de
onzalige conclusie, dat God niet in staat is tot zulk een mededeling, of anders
gezegd, dat de waarachtigheid van Gods Woord twijfelachtig is.
Er wordt ons gezegd, dat er bepaalde gebieden van kennis bestaan, die God niet
voor onthulling heeft bestemd. “de verborgen dingen
zijn voor de Heer” (Deuteronomium 29:29). Maar Hij heeft Zich niet in
absoluut stilzwijgen gehuld. Hij heeft niet Zijn gehele raadsbesluit verborgen
gehouden! Bepaalde dingen heeft God “geopenbaard”. Datgene, wat God openbaar
liet worden, kan niet van ons weggenomen worden; “de
dingen, die geopenbaard zijn, behoren aan ons en onze kinderen voor eeuwig”. Noch
duivel, noch verordeningen van wereldheersers, of inzettingen van mensen zijn
in staat hen, die Zijn Woord hebben ontvangen, van deze waarheden te beroven.
Het is een stellige waarheid: “God heeft door de
mond van al Zijn heilige profeten gesproken” (Handelingen 3:21, II
Koningen 7:13, Mattheüs 22:31). God heeft Zich aan ons bekend gemaakt in de
geschreven openbaringen, geïnspireerd door de Heilige Geest (I Korintiërs
2:10). Gedurende heel het lange tijdperk van de geschiedenis der mensheid heeft
God ernaar gestreefd, Zich aan de mens op velerlei wijze te openbaren. Hij
heeft “Zich niet onbetuigd gelaten” (Handelingen
14:17).
God heeft zichzelf in de natuur geopenbaard en veroorlooft daarmee een
beperkte mate van waarneming, met het oog op Zijn macht en heerlijkheid (Psalm
19:1;
Romeinen 1:19-20).
God heeft Zich in Goddelijke voorzienigheid bekend gemaakt, met inbegrip
van wonderen en het behoud van alle dingen, en Gods plan en macht treden op
uitgebreide schaal en op verschillende wijze aan de dag, evenals de bijzondere
zorg, die Hij voor de Zijnen heeft (Deuteronomium 30:1-10;
Daniël 2:31-45; Romeinen 8:28). “.. door wél te
doen, door u van de hemel regen en vruchtbare tijden te geven en aan uw harten
overvloed van spijs en vrolijkheid te schenken” (Handelingen14:17).
God heeft zich geopenbaard door rechtstreekse mededeling, zoals door
middel van dromen en visioenen en zelfs in het zeer vertrouwelijke gesprek van
mond tot mond, zoals bij Mozes (Numeri 12:8). Er waren nog anderen, tot wie God
rechtstreeks sprak; zo bijvoorbeeld tot Paulus, die belijdt dat het Evangelie
dat hij predikt niet menselijk is; dat hij noch van een mens heeft ontvangen
noch geleerd, “maar door openbaring van Jezus
Christus” (Galaten 1:11-12).
God heeft Zichzelf in de menswording van Jezus Christus geopenbaard, en
heeft daarmee zeer duidelijk Zijn wonderbaarlijk Goddelijk Wezen, Zijn
heerlijke verlossingswerk en de oneindige diepte van Zijn liefde en genade
getoond.
God heeft Zich door de Heilige Schrift geopenbaard, die door de Heilige Geest
en door onze Here Jezus Christus ten volle is bekrachtigd. De Heilige schrift
vertolkt in geschreven vorm de openbaring, die de natuur en de Goddelijke
voorzienigheid aan alle mensengeslachten ten deel doet vallen en geeft een
juiste en aan zijn doel beantwoordende weergave van de Goddelijke wonderen.
Dienovereenkomstig zijn het leven en sterven en Christus, ofschoon dit
onweerlegbare historische feiten zijn, in een geautoriseerd getuigenis vermeld,
dat God ten aanzien van Zijn Zoon aflegde (I Johannes 5:9-12). De Heilige Geest
geeft de zuivere inhoud, onvervalst en onuitwisbaar, van dàt Goddelijk geheim,
dat rechtstreeks is geopenbaard “aan de heiligen,
zijn apostelen, door de Geest” (Efeziërs 3:3-5).
Waarheid, heerlijke waarheid, ondoorgrondelijk voor de hoogste menselijke
wijsheid en macht, wordt ons door Goddelijke openbaring onthuld en voor ons in
de Heilige Schrift bewaard.
Alle andere religies hebben hun geschriften, die slechts uitdrukking van de
menselijke geest zijn; het Christendom bezit zijn eigen boek, de Bijbel, die
een Goddelijke openbaring is. Hij is het werk van God, ook wanneer Hij door de
profeet Hosea spreekt: “En Ik zal tot de profeten
spreken en Ik zal veel gezichten geven, en door de dienst van profeten zal Ik
in gelijkenissen spreken” (Hosea 12:11). Door de voortreffelijkheid van
zijn samenhangende boodschap, door de unieke ontwikkeling gedurende een periode
van 1600 jaar, is de Bijbel datgene, wat hij zegt te zijn, namelijk het werk en
het Woord van God.
Vijfde
hoofdstuk
DIT WOORD
ONTSTOND DOOR INSPIRATIE VAN GOD
Exodus 4:12:
“Nu dan, ga heen. Ik zal met uw mond zijn en u
leren, wat gij spreken moet.”
Jesaja
59:21: “En wat Mij aangaat, dit is Mijn verbond met
hen, zegt de Here. Mijn Geest, Die op u is, en Mijn woorden, die Ik in uw mond
gelegd heb, zullen niet wijken uit uw mond noch uit de mond van uw kroost, noch
uit de mond van het kroost van uw kroost, zegt de Here, van nu aan tot in
eeuwigheid.”
Jeremia 1:9:
“Toen strekte de Here zijn hand uit en roerde mijn
mond aan, en de Here zeide tot mij: Zie, Ik leg mijn woorden in uw mond;”
II Timotheüs
3:16: “Elk van God ingegeven Schriftwoord is ook
nuttig om te onderrichten, te weerleggen, te verbeteren en op te voeden in de
gerechtigheid.”
II Petrus
1:19-21: “En wij achten het profetische woord
(daarom) des te vaster, en gij doet wèl, er acht op te geven als op een lamp,
die schijnt in een duistere plaats, totdat de dag aanbreekt en de morgenster
opgaat in uw harten. 20 Dit moet gij vooral weten, dat geen profetie der
Schrift een eigenmachtige uitlegging toelaat; 21 want nooit is profetie
voortgekomen uit de wil van een mens, maar, door de Heilige Geest gedreven,
hebben mensen van Godswege gesproken.”
Goddelijke
inspiratie is dìe invloed van God, welke een juiste weergave van de waarheid
tot gevolg heeft,
waarbij de behandelde gedachten, de woorden en waarheden worden verklaard als
geheel van God afkomstig, en daarom volmaakt onfeilbaar.
De beide belangrijkste plaatsen in de Bijbel, die de bijzondere aanspraak op
Goddelijke inspiratie tot uitdrukking brengen, zijn II Timotheüs 3:16 en II
Petrus 1:21. Het eerste woord luidt: “Elk van God
geven Schriftwoord…”. Wanneer wij hier de Griekse oorspronkelijke tekst
van het Nieuwe testament in plaats van de Latijnse vertaling (Vulgata) aanhalen
(die abusievelijk aan de meeste vertalingen ten grondslag ligt), dan zien wij,
dat het woord ‘theopneustos” letterlijk vertaald, het volgende uitdrukt: “Alle
Schrift is door God “geademd”. Dit beslissende woord “Godgeademd”
(theopneustos), dat slechts één maal in het Nieuwe testament voorkomt, en dat
in het Griekse taalgebruik helemaal niet bestaat, schijnt door God speciaal voor
Zijn heiligste plan gevormd te zijn, namelijk om ons uiterst nauwkeurig te
onderrichten hoe het Woord van God in de menselijke taal overgebracht werd.
De befaamde oudtestamentische Bijbelvorser B.B. Warfield merkt in dit verband
op, dat de Griekse uitdrukking theopneustos niets van doen heeft met het
begrip “inspireren” of “inspiratie”.
Het drukt slechts “ademen” of “ademtocht” uit. dat het “door God er-in-geademd”
is of het product van “Goddelijk ademen in” Zijn menselijke schrijvers, doch,
dat het door God is uitgeademd, “Godgeademd”, dus het product van de scheppende
adem van God. In het kort gezegd, hetgeen hier op deze uiterst belangrijke
plaats wordt uitgedrukt, is heel eenvoudig dit, dat de Schriften een Goddelijk
werk zijn, zonder enigerlei aanduiding, hoe God daarbij te werk ging.
In een belangrijke hieraan parallel lopende, passage, t.w. Psalm 33:6, kunnen
wij zien, hoe de woorden “de adem van Zijn mond”
in het bijzonder de krachtige scheppingsdaad van God bij de creatie van het
heelal beschrijft. Gods adem is uitdrukking van Zijn scheppende kracht. Dan is
echter de Bijbel niet van menselijke oorsprong, doch duidelijk het product van
een Goddelijke activiteit, “van de adem van God”, evenals de heerscharen des
hemels het product van Zijn “adem” zijn.
Goddelijke inspiratie van de Schriften omvat niet alleen abstracte begrippen of
gedachten, doch is tevens toereikend voor een absoluut concrete keus van de
gebruikte woorden , alsook voor een nauwkeurige karakterisering van de
zakelijke inhoud. Bisschop Westcott merkte op, dat “gedachten gekoppeld aan
woorden even noodzakelijk zijn, als de ziel gebonden is aan het lichaam”.
Dan omvat de inspiratie noodzakelijkerwijs allebei. God sprak tot Mozes de
veelbetekenende woorden: “Ik zal met uw mond zijn
en u leren, wat gij spreken moet” (Exodus 4:12) en nog duidelijker sprak
Hij tot Jeremia: “Zie, ik leg Mijn woorden in uw
mond” (Jeremia 1:9). Alle leerstellingen over Goddelijke inspiratie van
de heilige Schrift, die de keuze van de woorden aan de menselijke schrijvers
toewijzen, verloochenen tegelijk de werking van de Goddelijke Geest. De apostel
Paulus vermaant ons met grote nadruk dat deze openbaring ons door God werd
overbracht, “met woorden, die niet door menselijke
wijsheid, maar door de Geest geleerd zijn”
(I Korintiërs 2:13). Wij dienen er echter acht op te slaan, dat dit betrekking
heeft op de gehele Schrift.
Dit is bekend als de woordelijke, volledige inspiratie en betekent, dat
de Heilige Geest, bij de keuze van de in de oorspronkelijke tekst gebruikte
woorden, leiding gaf en dat deze inspiratie zich tot elk gedeelte van de Bijbel
uitstrekt (“volledig” van het Latijnse plenus = “vol”).
“De Bijbel zelf maakt er aanspraak op, dat in de originele perkamentrollen elke
zin, ieder woord, elke regel, evenals elk teken, punt en pennenstreek, de
kleinste tittel of jota op zijn plaats staat, geheel en al in overeenstemming
met de Goddelijke bedoeling en wil. Bijgevolg bewerkte de Almachtige en
Alwetende God, dat de boodschap in de vorm van een nauwkeurige weergave van
Zijn Woord werd gebracht. De originele tekst was niet alleen Goddelijk naar
zijn oorsprong, doch tevens van een oneindige volmaaktheid naar de vorm” (L. S.
Chafer).
De Bijbel is niet alleen een boek vol wonderen, hij is tevens uniek, voor zover
hij het resultaat van een dubbel auteurschap is, namelijk menselijk en
Goddelijk, echter in een zodanige vorm, dat beide in hun bewuste,
verstandelijke en openhartige eigen
geaardheid niet met elkaar in
tegenspraak komen. De menselijke eigenschappen van de geheiligde schrijvers
werden niet verdrongen of verkleind, doch werden als spreekbuis van God
gebruikt bij het neerschrijven van de boodschap, die tevens het stempel van Zijn
Goddelijk oorsprong moest dragen. Wij erkennen, dat dit behoort tot het gebied
van het Goddelijk mysterie. Wij kunnen het niet verklaren, weten echter, dat
het waar is. Bekijken wij bijvoorbeeld Psalm 51: Wij geloven dat de Heilige
Geest elk woord heeft gekozen, wij zien echter ook, dat dit de hartenkreet van
Davids belijdenis is. Dit sluit dicteren uit, evenals de oppervlakkige
theorie, volgens welke de profeten en apostelen min of meer als schrijvers
zouden hebben gefungeerd. . Met uitzondering van slechts enkele gedeelten,
zoals bijvoorbeeld de Tien Geboden, die God Zelf op de stenen tafelen schreef
(Exodus 32:16), kon de Bijbel helemaal niet gedicteerd zijn, hij bevat immers
de gebeden en de lofzangen, alsook uitingen van vrees en overwinning, dus
gevoelens en verlangens van de mensen, die God voor het schrijven van de Bijbel
gebruikte.
De tweede belangrijkste Bijbelplaats, II Petrus 1:21, werpt nog meer licht op
dit punt: “Want nooit is profetie voortgekomen uit
de wil van een mens, maar, door de heilige Geest gedreven, hebben mensen van
Godswege gesproken”. Allereerst wordt heel nauwkeurig vastgesteld, dat
de Schrift haar oorsprong niet aan menselijk initiatief heeft te danken. Dan
volgt de even nadrukkelijke verzekering, dat, hoewel het door mensen werd
gesproken, ze van “Godswege” spraken, daar ze door de Heilige Geest mede
gedragen waren. Als door een schip meegedragen en door Zijn macht gedreven
overeenkomstig het Griekse woord “phero” (dragen, opnemen), hebben mensen van
Godswege gesproken. Ze werden door de Heilige Geest “opgenomen” als een
passagier, die echter zijn plaats kan kiezen. Evenals de passagier zich op het
schip vrij kan bewegen, zo konden ook de geheiligde schrijvers hun eigen
krachten en karakters vrij ontvouwen. De profeten en apostelen waren echte
auteurs, die geheel door de Heilige Geest werden “opgenomen”. Hij gebruikt hun
vorming, hun emoties, hun taal, hun mond, hun gedachten, niet als dode
instrumenten, doch als denkende, levende en over een vrije wil beschikkende
wezens. En het wonder ervan is, dat de dingen, die zij onder de leiding van de
Heilige Geest spraken, geheel en al Goddelijk en onfeilbaar waren.
DIT WOORD
WORDT BEGREPEN DOOR VERLICHTING VAN GOD
Psalm
119:18: “Ontdek mijn ogen, opdat ik aanschouwe de
wonderen uit uw wet.”
Lucas 24:45:
”Toen opende Hij hun verstand, zodat zij de
Schriften begrepen.”
Johannes
7:17:” “Indien iemand Diens wil, doen wil, zal hij
van deze leer weten, of zij van God komt, dan of Ik uit Mijzelf spreek.”
Johannes
16:13: ”doch wanneer Hij komt, de Geest der
waarheid, zal Hij u de weg wijzen tot de volle waarheid; want Hij zal niet uit
Zichzelf spreken, maar al wat Hij hoort, zal Hij spreken en de toekomst zal Hij
u verkondigen.”
Efeziërs
1:17-18: ”opdat de God van onze Here Jezus
Christus, de Vader der heerlijkheid, u geve de Geest van wijsheid en van
openbaring om Hem recht te kennen: 18 verlichte ogen [uws] harten, zodat gij
weet, welke hoop Zijn roeping wekt, hoe rijk de heerlijkheid is Zijner erfenis
bij de heiligen”
I Johannes
2:27: “En wat u betreft, de zalving, die gij van
Hem ontvangen hebt, blijft op u, en gij hebt niet van node, dat iemand u lere;
maar, gelijk Zijn zalving u leert over alle dingen, en waarachtig is en geen
leugen, blijft in Hem, gelijk zij u geleerd heeft.”
Er wordt eens gezegd, dat een “ongeestelijk mens niet aanvaardt hetgeen van de Geest van God is”
(I Korintiërs 2:14). Dit betekent, dat de niet-wedergeboren mens niet in staat is, om geestelijke waarheid te verstaan, zolang hij niet bereid is, zijn eigen gedachten los te laten en zich tot de Heer te keren, zodat Hij Zich over hem zal ontfermen (Jesaja 55:7). Deze ongeschiktheid, om de boodschap van het Evangelie te gehoorzamen, die geenszins door een hoog ontwikkelde menselijke geleerdheid wordt opgeheven, neemt de satan te baat en gebruikt ze, om de mens blind te maken voor de realiteit van Christus. Het Woord Gods leert dit op niet mis te verstane wijze: “Indien dan nog ons Evangelie bedekt is, is het bedekt bij hen, die verloren gaan, ongelovigen, wier overleggingen de god dezer eeuw met blindheid heeft geslagen, zodat zij het schijnsel niet ontwaren van het Evangelie der heerlijkheid van Christus, Die het beeld Gods is” (II Korintiërs 4:3-4).
In het hart van deze geestelijke blindheid ligt een zelfgekozen ongeloof (“bij hen, die niet geloven”); waaraan trots en zelfgenoegzaamheid ten grondslag liggen (Romeinen 1:21).
“Indien iemand Diens wil doen wil, zal hij van deze leer weten, of zij van God komt” (Johannes 7:17).
Indien de mens niet voornemens is, zich over te geven aan de hoogste autoriteit van Gods eigen Woord en aan Gods Eengeboren zoon, maakt hij zich schuldig aan de hoogste smaad en geestelijke belediging van God. Op het ogenblik, waarop een mens dit feit inziet, en zich ootmoedig buigt voor de waarheid van Gods woord over de zonde en zich overgeeft aan de Verlosser, zal hij verlost zijn. Het zal “een bad der wedergeboorte en der vernieuwing door de Heilige Geest” zijn (Titus 3:15). De Heilige Geest zal in deze mens wonen (Romeinen 8:9), en van nu af aan zal hij in staat zijn, de geestelijke waarheid te ervaren “opdat wij zouden weten, wat ons door God in genade geschonken is” (I Korintiërs 2:12).
Dit betekent, dat de grootste aller leraren zijn intrek neemt in iedere gelovige (I Johannes 2:27), en ieder “de weg zal wijzen tot de volle waarheid” (Johannes 16:13). Deze Leermeester zal de heilige geheimenissen Gods ontsluiten en onthullen. Is dat niet merkwaardig? Deze Leermeester “doorzoekt alle dingen, zelfs de diepten Gods” (I Korintiërs 2:10). Hij heeft een diepgaande kennis van alle dingen, van alle waarheden, van alle gebeurtenissen, van alle wezens. Hij is zeer verblijd, wanneer Hij ons de weg kan wijzen tot de volle waarheid, en wij onze Heer Jezus Christus kunnen verheerlijken (Johannes 16:13-14); (Efeziërs 1:17), en opdat wij met een verlichte blik zullen mogen erkennen, “hoe rijk de heerlijkheid is Zijner erfenis bij de heiligen” (Efeziërs 1:18).
Er zijn gelovigen, die zich laten verontrusten door zogenaamde vergissingen en tegenstrijdigheden in de Bijbel; zij raken in verwarring door de ontdekkingen van de zogenaamde “lagere” en “hogere” kritiek. Het is echter werkelijk verbazingwekkend, hoe deze problemen verdwijnen, wanneer men de Bijbel benadert met de “hoogste kritiek”, namelijk met die van een “ellendige en verslagene van geest”, en van een zelfkritiek, die voor Gods Woord “beeft” (Jesaja 66:2). Gods Woord is een “kritiek” van de overleggingen en gedachten des harten (Hebreeën 4:12). Terwijl wij de beslissing aan de Allerhoogste autoriteit overlaten, leidt de Heilige Geest ons als het ware naar binnen en opent onze ogen, opdat wij kunnen zien, niet de zelf bedachte dwalingen, doch wonderlijke dingen uit Gods wet (Psalm 119:18). Zoals iemand eens zei: “Een Christen op zijn knieën liggend, ziet verder dan een filosoof, die op zijn tenen staat”.
Fulton Oursler’s getuigenis is in dit verband veelzeggend: “Mijn eerste ommekeer had betrekking op de onverstoorbare realiteit van de heilige Bijbel; zijn autoriteit en zijn Goddelijke inspiratie, en zijn waarheid door profetie. reeds te lang werd ik verblind door de valse glans van menselijke geleerdheid en menselijk stukwerk, even onvolmaakt als opinieonderzoek en ook even onbetrouwbaar. Ik ontdekte, dat de “wetenschappelijke” kritiek op de Schrift veel kwetsbaarder is, dan de in twijfel getrokken tekst zelf”.
Het is ook mogelijk, dat een geestelijke onverschilligheid, een traagheid tegenover alle dingen van de Bijbel, die “moeilijk te begrijpen” zijn, daaraan ten grondslag liggen, waarmee anderen zich geconfronteerd zien. Allereerst is het goed, ons eigen leven in het licht van de Bijbel te onderzoeken, om duidelijk te maken, dat wij geen zonde met ons meedragen, die wij nog niet aan God hebben beleden. Onheilige gedachten en een werelds gedrag bedroeven altijd de Heilige Geest (Efeziërs 4:30), en beletten Hem, ons verdere waarheden te leren. Evenals het waar is, dat ongerechtigheid in mijn hart God belet, mij te horen, is het waar, dat ik God niet kan horen, wanneer er ongerechtigheid in mijn hart is.
Ten tweede is het uiterst noodzakelijk, iedere dag opnieuw de eeuwige betekenis en waarde van de woorden van onze Heer te erkennen, wanneer Hij zegt, dat het de Heilige Geest is, Die “u alles zal leren” (Johannes 14:26).
Bij al ons zoeken naar de waarheid kunnen wij verklaringen lezen, en luisteren naar de uitleggingen van andere broeders in het geloof, maar bij al dit zoeken moeten wij steeds onze blik gericht houden op onze eigenlijke Leermeester, de Heilige Geest. Tenzij Hij “onze geest verlicht heeft”, en tenzij Hij ons heeft onderwezen, zijn wij niet werkelijk onderricht. “Gij hebt niet van node, dat iemand u lere” (I Johannes 2:27), is een vermaning aan ons allen, en niet alleen een verwijzing naar het feit, dat Hij onze Leraar wil zijn, doch dat Hij werkelijk de beste van alle leraren is.
Zevende
hoofdstuk
DIT WOORD
BERUST OP ERVARING
Psalm 119:9:
“Waarmede zal de jongeling zijn pad rein bewaren? Als
hij dat houdt naar uw woord.”
Johannes
15:3: “Gij zijt nu rein om het woord, dat Ik tot u
gesproken heb; blijft in Mij, gelijk Ik in u.”
Handelingen
20:32: “En nu, ik draag u op aan de Here en het
woord zijner genade, aan Hem, die bij machte is te bouwen en het erfdeel te
geven onder alle geheiligden.”
Romeinen
15:4: “Al wat namelijk tevoren geschreven is, werd
tot ons onderricht geschreven, opdat wij in de weg der volharding en van de
vertroosting der Schriften de hoop zouden vasthouden.”
I
Thessalonicenzen 2:13: “En hierom danken ook wij
God onophoudelijk, dat gij, toen gij het gepredikte woord Gods van ons hebt
ontvangen, het hebt aangenomen niet als een woord van mensen, maar, wat het
inderdaad is, als een woord van God, dat ook werkzaam is in u, die gelooft.”
Het Woord
van God wordt ons niet eenvoudig gegeven, opdat wij geestelijke munitie voor
theologische discussies en debatten zouden hebben, doch, opdat wij in staat
zijn, het “op te nemen”, het “als spijs te eten”, het “te proeven”,
“Laat uw ziel aan het vette lust hebben en
werkelijk leven” (Jeremia 15:16; Jesaja 55:2; Mattheüs 4:4). De beroemde
arts Howard Kelly, een verdediger van de Bijbel, beschreef de praktische
realiteit van Gods Woord op de volgende wijze: “De Bijbel maakt op mij als arts
een diepe indruk, omdat hij zo’n goed geneesmiddel is; hij is nog nooit in
gebreke gebleven, en zou elke patiënt kunnen genezen, wanneer deze de
voorschriften ervan au sérieux zou nemen. Juist op het terrein van de
psychotherapie verlangen wij er vurig naar een universeel middel voor al onze
lichamelijke kwalen te vinden”.
Het Woord werkt krachtdadig in het leven van een mens, wanneer het persoonlijk
wordt aangenomen en men het zich als Gods Woord eigen maakt (I Thessalonicenzen
2:13).
“Wie uit God is, hoort de woorden Gods” (Johannes
8:47). De mens, wiens Christelijk geloof slechts uiterlijke woorden zijn, zal
dit spoedig loslaten, dan namelijk, wanneer de algemene stroming een andere
richting kiest. Wanneer echter de Bijbel als het alles omvattende Woord Gods
wordt beschouwd en aanvaard, dan komt daar een duurzame belijdenis van zonden
uit voort, een oprechte toewijding aan God en zijn heilige richtlijnen. Dit
stelt de gelovige in staat, om God trouw te blijven, temidden van grote
verzoekingen en niet terug te wijken, zelfs niet tijdens de verschrikkingen van
een zware vervolging.
Het Woord verlicht de geest en toetst de waarachtigheid Gods
verlossingswerk van zondeschuld en onreinheid (Psalm 119:9; Johannes 15:3). Het
Woord van God: “in Mij blijven” is het geheim van Goddelijke kracht in het
leven zowel van een jonge als van een oude mens. Het is het enige middel
“omgord” te zijn met Zijn kracht, om de duivel te weerstaan
(I Johannes 2:14; Psalm 18:30; Efeziërs 6:10-11).
Het is eenvoudig verbazingwekkend, wat God aan een mens en voor hem kan doen,
wanneer hij Zijn Woord “in zich opneemt”. De waarheid, die door geen menselijke
kracht, al is die nog zo groot, kan worden ontdekt, wordt door de Heilige Geest
geopenbaard aan diegene, die de Goddelijke boodschap hoort en daarnaar handelt.
Plotseling wordt de sluier van de menselijke duisternis opgelicht, een nieuw
geestelijk landschap gaat voor hem open, en een mens “gelooft” en “weet zeker”,
dat Christus waarachtig is, dat Hij, Die door de Vader op onze aarde werd
gezonden, leeft, om zondaren zalig te maken (Johannes 17:8).
Hoewel het zo lang geleden werd geschreven, is Gods Woord nog altijd zó
persoonlijk en zó actueel, alsof het heden ten dage tot ons was gekomen, om aan
iedere gelovige het nodige geduld, de troost en de hoop te geven (Romeinen
15:4). Het brandt in het hart van de gelovigen als een hemels licht; het maakt
het geloof levend, reinigt de geest en versterkt de wil. De profeet Jeremia
getuigt het: “Uw Woord is mijn vreugde en laat mijn
hart juichen”, en ieder kind van God heeft zelf reeds iets van deze
verrukkelijke spijs geproefd. Het woord Zijner genade is machtig, om twee
dingen in ons tot stand te brengen: 1) ons toe te rusten met geestelijke
goederen voor dit leven en 2) ons toe te bereiden om het erfdeel Gods straks in
ontvangst te nemen
(Handelingen 20:32).
Canon Hague drukt het zo uit: “Houd het daarom niet voor een goed boek, of
zelfs voor een nog beter boek, doch verhef het in uw hart en uw geest, in uw
geloof en in uw liefde ver, zeer ver boven alles en beschouw het niet als een
woord van een mens, doch als datgene, wat het in waarheid is, als Gods Woord;
neen, nog meer, als het levende Woord van de levende God; bovennatuurlijk wat
zijn oorsprong aangaat, eeuwig, onuitsprekelijk in zijn waarde, oneindig in
zijn doelstelling; Goddelijk in zijn auteurschap; menselijk in schrijfwijze en
stijl; steeds groeiend in kracht, onaantastbaar in zijn autoriteit; alomvattend
in zijn belangen; persoonlijk in zijn toepassing en, zoals Paulus schrijft,
“geïnspireerd tot in alle onderdelen”.
Een arme Italiaanse marktvrouw, zat achter haar fruitstalletje bij de oprit van
een brug, en gebruikte elke vrije minuut, om Gods Woord te onderzoeken, dat zij
kort geleden in geloof had aangenomen en had leren liefhebben. “Wat leest u
daar, mevrouw?” vroeg op zekere dag een heer, toen hij naar haar kraam kwam, om
fruit te kopen. “Het is het Woord van God”, antwoordde zij. “Wie heeft u dat
gezegd?” “Hijzelf leerde het mij”. “Heeft u dan ooit met Hem gesproken”? De
arme vrouw geraakte in verwarring, omdat zij niet gewend was te disputeren,
maar tenslotte hersteld zij zich weer, en terwijl zij omhoog keek, riep zij
uit: “Kunt u, meneer, mij bewijzen, dat daarboven aan de hemel een zon is?”
“Bewijzen! riep hij. “Hoezo, het beste bewijs is, dat ze op mij schijnt, en dat
ze mij verwarmt”. “Zo gaat het mij ook”, zei zij vol vreugde. “het bewijs, dat
dit boek Gods Woord is, is, dat het mijn ziel verlicht en verwarmt”;
Hoe kostbaar
is de Heilige schrift;
Door Gods Geest verlicht;
Een zon, die met haar heldere schijn,
Ons pad ten hemel richt.
Als balsem
onder zorg en leed;
Daalt ’t in ons harte neer;
Licht, leven, vreugd zijn ons bereid,
Bij ’t lezen, keer op keer.
Gij
levenslicht, ga Gij ons voor,
En leid ons door de nacht;
Opdat wij zien de vrije baan,
Geopend door Uw macht.
Achtste
hoofdstuk
DIT WOORD IS
ESSENTIEEL (WERKELIJK)
Jozua 1:8: “ Dit wetboek mag niet wijken uit uw mond, maar overpeins
het dag en nacht, opdat gij nauwgezet handelt overeenkomstig alles wat daarin
geschreven is, want dan zult gij op uw wegen uw doel bereiken en zult gij
voorspoedig zijn.”
Job 23:12: “ het gebod zijner lippen deed ik niet wijken, in mijn binnenste verborg ik de woorden van zijn mond.”
Psalm
119:11: “ Ik berg uw woord in mijn hart, opdat ik
tegen U niet zondige.”
Jeremia
22:29: “ Land, land, land, hoor des Heren Woord…”
Mattheüs
22:29: “ Jezus antwoordde en zeide tot hen: Gij
dwaalt, want gij kent de Schriften niet noch de kracht Gods.”
I Petrus
2:2: “ en verlangt als pasgeboren kinderen naar de
redelijke, onvervalste melk, opdat gij daardoor moogt opwassen tot zaligheid…”
God wil, dat
wij Zijn Woord niet alleen als belangrijk beschouwen, doch, dat wij
erkennen, dat het absoluut onmisbaar is op alle gebieden en onder alle
omstandigheden des levens (Deuteronomium 8:3). Niet de natuur onderhoudt de
mens, maar de Schepper der natuur, Die onthoudt
en geeft, Die vernedert en verhoogt, Die Zich met ons bezighoudt en ons
tuchtigt, zodat Hij ons kan laten “weten”, dat wij leven door elk van Zijn
woorden. “ Ieder woord dat uitgaat van de mond van Jehova”. De Heer Jezus
Christus verklaart dit nader: Hij was in de woestijn, veertig dagen lang,
hongerig, moe en hevig verzocht door de satan, maar Zijn onveranderlijk
antwoord luidde: “Er staat geschreven” en
Zijn eerste weerwoord staat geschreven in Deuteronomium 8:3: “Niet alleen van brood zal de mens leven, maar van alle
woord, dat uit de mond Gods uitgaat” (Mattheüs 4:4).
Het is Gods bedoeling, dat de gelovige dagelijks en op ieder ogenblik uit Zijn
Woord leeft. Zijn verborgen leven moet daarmee gevoed en in stand gehouden
worden; zijn doen en laten moet hierdoor worden geleid. Onder alle
omstandigheden des levens verkwikt het Woord van God en verschaft hulp en
troost. Ter neergebogen door zorgen, ontberingen en teleurstellingen in zijn
vrienden, vond Job zijn vertroosting en ruggensteun in het Woord van Zijn God,
waarvan hij zeide: “Het gebod Zijner lippen deed ik
niet wijken , in mijn binnenste verborg ik de woorden van Zijn mond” (Job
23:12).
Gods Woord is van belang, om ons voor misstappen te behoeden (Jozua 1:8). Gods
boodschap moet niet alleen geëerbiedigd worden, ze moet ook steeds in onze
harten en op onze lippen zijn, de ganse dag en ook des nachts. De mens, wiens
welgevallen “de wet des Heren is” zodat hij
ze “overpeinst” dag en nacht, “ is als een boom…, en al wat hij onderneemt, gelukt” (Psalm
1:2-3).
“De mens” zegt Calvijn, “handelt nooit verstandig, tenzij hij zichzelf aan de
wetten van God onderwerpt”.
Gods Woord is van essentieel belang, om ons voor vergissingen te behoeden
(Mattheüs 22:29). De Sadduceeën vergisten zich, zegt Christus om twee redenen:
1) Ze kenden de Heilige Schrift niet; 2) ze onderschatten schromelijk de kracht
Gods. Er dient op gelet te worden, dat onze Heer ze niet berispt, omdat zij de
traditie niet geheiligd hadden. Het Farizeïsme (de hoge kerkorde van die
dagen), bood geen geneesmiddel voor de Sadduceeën (linker vleugel van het
rationalisme). De Sadduceeën waren schitterende filosofen, en dachten na over
de problemen van het toekomstige leven, waar aan zij niet wilden geloven, maar
zij vergisten zich, omdat zij onwetend waren, aangaande de duidelijke leer van
het Oude testament over de opstanding uit de doden. Dit ongeloof en geestelijk
onvermogen verleidde hen tot de verkeerde opvatting, dat in de hemel met
betrekking tot het huwelijk dezelfde toestand heerst, als de hier op aarde
geldende regels. Waar leert het Oude Testament ons iets van dien aard?
Gods Woord is van het allergrootste belang, om ons voor zonde te bewaren
(Psalm 119:11). Het Woord, dat alles aan het licht brengt, dient als een schat
in ons hart worden bewaard, opdat het tot een bron van leven en kracht in ons
wordt. Op een andere plaats zingt de psalmist: “de
wet van God is in zijn hart; zijn schreden wankelen niet”
(Psalm 37:31). Iedere dag is het nodig, dat Gods Woord in de diepste schuilhoek
van ons wezen doordringt, om de meest verborgen zonden te ontdekken, om elke
vlek en elke fout te doorvorsen, iedere geheime neiging tot het boze. “Ook laat Uw knecht zich daardoor ernstig vermanen; in
het houden ervan ligt rijke beloning” (Psalm 19:12). Gods Woord is,
wanneer het steeds in de geest en in het hart woont, nog altijd de beste
bescherming, die er bestaat, voor al ons doen en laten.
Gods Woord is van zeer groot belang, om te verhinderen, dat onze groei wordt
belemmerd (I Petrus 2:2). Daar, waar het hart niet verlangt naar de
Goddelijke melk, treedt onmiddellijk geestelijk verval in, en dit leidt tot
remming van de geestelijke groei. Het Woord is, evenals melk, een kostelijk
voedsel, heerlijk van smaak; “hierdoor groeien wij, en hierin proeven wij de
goedheid van God” (Leighton). En de psalmist voegt hieraan toe: “ Kostelijker zijn zij dan goud, ja, dan fijn goud; en
zoeter dan honing, ja, dan honingzeem uit de raat” (Psalm 19:10). “Dit
is”, zoals iemand hierbij opmerkte, “hoogste wens en hoogste verrukking”!
Wij leven in een tijd, waarin de Bijbel voor een ieder toegankelijk is, en toch
bestaat er op de gehele aarde, zoals de profeet Amos voorspelde, “een honger om
de Woorden des Heren te horen”. De mens schijnt het zaligmakende Woord van God
niet te horen, dat zich tot in de diepste diepten van zijn leven tot hem richt;
volgt zijn eigen weg, rusteloos zwerft hij van het ene einde der aarde naar het
andere, begerig naar iets nieuws, een nieuwe sensatie, een opwindende
gebeurtenis en verneemt niet de stem des hemels. Hoezeer is het nodig voor een
mens, de wetten van God als autoriteit te aanvaarden en zich over te geven aan
de almachtige heerschappij van de Heilige Geest in zijn leven. Zo luidt de
uitnodiging en de vermaning van God in die dramatische oproep van de profeet
Jeremia: “Land, land, land, hoor des Heren Woord”
(Jeremia 22:29).
De grote literatuurkenner en opvoeder van de 19e eeuw, Matthew
Arnold zei: “De mens zal altijd weer naar de Bijbel terugkeren, omdat hij het
niet zonder dit boek kan stellen; omdat de gelukzaligheid het einde en het doel
van ons bestaan is, en gelukzaligheid behoort bij de gerechtigheid, en
gerechtigheid wordt geopenbaard in de Bijbel. Om deze eenvoudige reden zal de
mens naar de Bijbel terugkeren, precies als een man, die probeerde, eten en
drinken te staken, omdat hij dacht, dat dit een nutteloze zaak was, en hij het
best zonder kon stellen, en die toch weer tot het voedsel terugkeerde”.
Een glans
omstraalt het blad der Schrift,
in majesteit de zon gelijk
Het geeft te allen tijd zijn licht,
dat ons geleidt naar ’t hemelrijk.
DIT WOORD IS
EEUWIG
I Koningen
8:56: “Geprezen zij de Here , die Zijn volk Israël
rust gegeven heeft volgens alles wat Hij gesproken heeft; er is niet één woord
onvervuld gebleven van al Zijn goede woorden, die Hij door de dienst van zijn
knecht Mozes gesproken heeft.”
Psalm 89:34:
“maar mijn goedertierenheid zal Ik hem niet
onthouden, mijn trouw zal Ik niet verloochenen,”
Psalm
119:89: “Van oudsher weet ik uit Uw getuigenissen,
dat Gij ze voor eeuwig hebt vastgesteld.”
Psalm
119:160: “Heel uw woord is de waarheid, al Uw
rechtvaardige verordeningen zijn voor eeuwig.”
Jesaja 40:8:
“Het gras verdort, de bloem valt af, maar het woord
van onze God houdt eeuwig stand.”
Mattheüs
24:35: “De hemel en de aarde zullen voorbijgaan,
maar mijn woorden zullen geenszins voorbijgaan.”
De Schotse
zendeling, Alexander Duff, pakte 800 boeken naar eigen keus bijeen en zeilde in
het jaar 1829 aan boord van de “Lady Holland” naar India. Het schip leed
schipbreuk en al zijn kostbare boeken gingen verloren. De ontmoedigde groep
overlevenden stond veilig op het strand en zag om naar de zee, in de hoop, dat
misschien nog iets van have en goed kon worden geborgen. Slechts een klein
voorwerp, schommelend op de golven, kwam in zicht. De vloed had het aan land
gespoeld. Het was Duffs Bijbel. Dit voorval is symbolisch voor de wijze, waarop
Gods Woord alle stormen van haat en grimmige vijandschap heeft overleefd, welk
zich door alle woelingen der tijden heen, ertegen hebben verheven, sinds het
ogenblik, waarop de duivel voor het eerst in het paradijs de almacht van God in
twijfel heeft getrokken.
In iedere generatie en in het leven van elke gelovige getuigt het Woord Gods
vanuit Zichzelf, dat het van bovennatuurlijke oorsprong is, dat het van God
Zelf is uitgegaan, en dat het “Zichzelf bevestigt” en Zichzelf bevestigend is”.
“Het dient niet tot onderwerp van geestelijke discussie te worden gemaakt”,
merkte Calvijn op om ons te helpen, , “omdat het zijn eigen herkomst in het
gelovige hart door het getuigenis van de Geest bevestigt”.
1. God
legde de eerste steen, stelde maatstaven van de waarheid vast (Psalm
119:152, 160), hetgeen onwankelbaar is als de eeuwige God Zelf (Psalm 119:89).
Het Woord Gods is waar, omdat het “van de aanvang af” de waarheid is. Zijn
oorsprong ligt in God, Die het schiep en zijn betekenis en functie gaf. Het is
door God-geademd, door God-gegeven, en door God-bepaald. Daarbij doen wij er
goed aan, vast te stellen, dat geloof aan de onweerlegbaarheid van Gods Woord
als eeuwige waarheid, niet betekent, dat ieder vers en elk getuigenis in de
Bijbel absoluut waar is. De werking van de Heilige Geest is daarin gelegen, dat
een “nauwkeurige overbrenging van de door God gegeven boodschap” verzekerd
wordt. In de Bijbel vinden wij ook woorden van de duivel. Zij zijn niet waar,
maar zij zijn exact te boek gesteld. In de Bijbel vinden wij zowel menselijke
wijsheid (Prediker Salomo), alsook de levensbeschouwing van Bildad, die in het
boek Job is weergegeven, deze hebben niet hetzelfde nut voor de verloren
mensheid als het Evangelie van Johannes, doch alles komt nauwkeurig overeen met
datgene, wat volgens Gods plan in zijn boek geschreven moest staan, alles op
zijn juiste plaats en met een bepaald doel. In Gods inspiratie is tevens
begrepen, wat men als de “inspiratie der selectie” zou kunnen aanduiden,
waarbij, zoals bij de schrijvers op geschiedkundig gebied en ook bij de
apostelen, een grote hoeveelheid feitenmateriaal voorradig was; maar God leidde
hen bij de keuze van het juiste materiaal, dat Hij in een bijzonder boek
opgenomen wilde hebben (Lucas 1:1-4).
2. Het
Woord Gods blijft eeuwig; onvergankelijk, onveranderlijk, onwankelbaar de
waarheid (Mattheüs 24:35; Jesaja 40:8). De geologische structuur van onze
aardbol verandert voortdurend. De maan bestaat slechts uit een reusachtig
afgekoelde massa. De zon en de sterren vertonen tekenen van versplintering en
schijnen geleidelijk aan te verdwijnen. Welk een onmetelijke macht heeft de
Heer in Zijn Woord gelegd, toen Hij het onveranderlijke karakter ervan stelde
tegenover de vergankelijkheid van de hemel en aarde (Mattheüs 24:35).
“Het gras verdort”, de maan en de sterren vergaan, “maar het Woord des Heren
blijft tot in eeuwigheid” (I Petrus 1:24-25).
Voor de gelovige is het een voortdurende bron van bemoediging, om vast te
kunnen stellen, dat de Bijbel niet in de loop der eeuwen is veranderd, doch dat
hij eeuw na eeuw blijft bestaan. Dit is inderdaad, waarop het Woord Gods voor
Zichzelf aanspraak maakt, namelijk dat het eeuwig is.
De interpretaties en theorieën in de wetenschap zijn dikwijls in tegenspraak
met de Bijbel, en dit conflict schijnt slechts te bevestigen, dat Gods Woord
eeuwig is. De natuurwetenschap is aan een voortdurende verandering onderworpen
en een onderwerp van correcties, omdat haar inzichten altijd onvolmaakt en
stukwerk zijn. Wanneer de Bijbel in volledige overeenstemming met alle
verklaringen en conclusies van de moderne natuurwetenschap was, dan zou hij na
verloop van enkele tientallen jaren hopeloos verouderd zijn, en wel dan,
wanneer de wetenschap nieuwe ontdekkingen heeft gedaan en nieuwe theorieën
heeft opgesteld.
Er dient in dit verband op te worden gelet, dat veel van hetgeen als
“wetenschap” wordt beschouwd, helemaal geen wetenschap is, doch de reinste
speculatie en slechte filosofie. Wij weten, dat in de 19e eeuw de
voorstanders van de Verlichting, de Engelse liberalen en de Franse
niet-gelovigen, zich in een wilde stormloop aaneengesloten hebben. De bekende
verklaring, zoals ze door Froude (1879) werd uitgesproken, zegt, dat de
“knapste” en de “meest vooruitstrevende” en de beste wetenschappelijke denkers”
allen het Christendom hadden afgelegd, met inbegrip van alle verdere geloof in
God. In antwoord op zulke aanvallen kwam een schaar van beroemde natuurkundigen
in het geweer, zoals Lord Kelvin, professor Tait en Sir W. Thomson, om de
Bijbel te verdedigen. Een manifest werd opgesteld en door 1617 geleerden, waaronder veel van de
meest eminente persoonlijkheden ter wereld ondertekenend. Dit document, dat
thans in de wereldberoemde Bodley bibliotheek in Oxford wordt bewaard, betreurt
de “onbezonnen manier, waarop sommigen de wetenschap plaatsen tegenover de
Heilige Schrift” en voorspelt, dat “de dag zal komen, waarop de beide
verklaringen op elk afzonderlijk punt met elkaar in overeenstemming zullen
zijn”. Sir Isaac Newton, de ontdekker van de zwaartekracht, die een groot
onderzoeker was, zowel op het gebied van de natuurwetenschap als op Bijbels
gebied, legde vele jaren eerder daarvan getuigenis af. In werkelijkheid bestaat
er slechts zelden een ernstige controverse tussen echte wetenschapsmensen en
ware Bijbelvorsers. Het woord “wetenschap” betekent “kennis” en God is de bron
van alle ware “kennis”. Hoe zou er dan een conflict tussen de Bijbel als Gods
boodschap en echte wetenschap kunnen bestaan?
3. Het
Woord Gods werkt ononderbroken in het leven van de gelovigen en geeft
steeds nieuwe zegen aan elke volgende generatie (Jesaja 50:21). Het is nooit
verouderd. Het is altijd actueel, fris als morgendauw, en toch behoudt het
langer stand dan het heden en de toekomst beide. Elke Goddelijke belofte wordt
door Gods eigen onwankelbare trouw ten volle gegarandeerd.
“Maar Mijn goedertierenheid zal Ik hem niet onthouden, Mijn trouw zal Ik niet
verloochenen” (Psalm 89:34). Iedere nieuwe generatie onderzoekt de plechtige
belofte van Gods Woord, om dan verheugd uit te roepen: “Er is niet één woord
onvervuld gebleven van al Zijn goede woorden…”
(I Koningen 8:56).
Het aambeeld
van Gods Woord
Gisteravond
hield ik stil aan de poort van de smidse
en hoorde het aambeeld het vesperkoor luiden;
ik keek ernaar en zag op de grond verspreid,
oude hamers, versleten door de tand van de tijd.
Hoeveel
aambeelden had ge?” wilde ik weten,
“Want al deze hamers zijn stek versleten”,
“Maar één,” sprak hij met knipperende ogen,
“Het aambeeld slaat ze stuk, zodat ze niet langer deugen”.
“En zo”,
dacht ik, “slaan sedert onheuglijke tijden,
stormen van twijfel op het aambeeld van Gods waarheid;
het lawaai van de vallende slagen wordt gehoord.
De hamers zijn stuk, het aambeeld blijft ongeschonden”.
Tiende
hoofdstuk
DIT WOORD IS
ERKEND DOOR DE PROFETEN
Deuteronomium
18:20: “ Maar een profeet, die overmoedig genoeg is
om in Mijn naam een woord te spreken, dat Ik hem niet gebood te spreken, of die
in de naam van andere goden spreekt – die profeet zal sterven”.
II Samuël
23:2: “ De Geest des heren spreekt door mij, Zijn
Woord is op mijn tong”.
Jesaja 1:2:
“ Hoort, hemelen, en aarde, neig uw oor, want de
Here spreekt…”
Jeremia
30:2: “ Zo zegt de Here, de God van Israël: Schrijf
alle woorden die Ik tot u gesproken heb, in een boek”.
Ezechiël 2:3: “ Hij zeide tot mij: Mensenkind, Ik zend u tot de
Israëlieten, de opstandige volken die tegen Mij in opstand gekomen zijn; zij en
hun vaderen zijn van Mij afgevallen tot op deze eigen dag;”
Haggai 1:1: “ In het tweede jaar van koning Darius, in de zesde
maand, op de eerste dag dier maand, kwam het woord des Heren door de dienst van
de profeet Haggai tot Zerubbabel, de zoon van Sealtiël, de landvoogd van Juda,
en tot Jozua, de zoon van Josadak, de hogepriester, aldus:”
Zacharia
7:7: “ Ging het niet zo met de woorden welke de
HERE door de vroegere profeten heeft uitgeroepen…”
Van de ware profeet werd verlangd, dat hij in de eerste plaats zijn eigen
boodschap verkondigde, en het Goddelijk gezag daarvan liet zien (Deuteronomium
18:21-22). Wee de “dwaze profeten”, die hun eigen denkbeelden volgden en niet
de openbaring van God (Ezechiël 13:3)! Wanneer de profeet de Geest Gods
verkeerd verklaarde, dan dreigde hem het Goddelijke gericht. De profeet Gods
oefende derhalve de hoogste dienst van God uit, die ooit aan mensen werd
verleend, omdat hij geroepen was, die boodschappen, welke door Gods heilig
raadsbesluit een deel van de Bijbel moesten worden, te ontvangen, te verklaren
en te verspreiden. De boodschap van de ware profeet moest door koningen en
heersers geëerbiedigd worden (Deuteronomium 17:18-19), alsook door de opperste
rechter (Deuteronomium 17:8-10) en door het gehele huis Israël (Deuteronomium
4:1-2).
De draagwijdte van dit alles met betrekking tot de eigenlijke zaak is
duidelijk. Wanneer datgene, wat gezegd werd, waar is, en het is waar, dan zijn
ook de geschriften van de profeten, zoals wij ze bezitten, het Woord van God.
Het moet ons duidelijk zijn, dat de meeste schrijvers van het Oude
Testament profeten waren, onverschillig
of hun geschriften een verhalende rol of een naar de toekomst
verwijzend karakter hadden.
De profeten van het Oude Testament maakten er vooral aanspraak op, ontvangers
van Goddelijke openbaring te zijn.
“Dit zijn de woorden, die de Heer bevolen heeft”; “het Woord Gods kwam tot
ons”; “de Heer sprak”; “het Woord van God”; “de stem Gods is het, die spreekt”;
“zo spreekt de Heer”; “God zeide”. Zulke getuigenissen zijn bijna 700 maal
alleen al in de Pentateuch ( de eerste vijf boeken van de Bijbel : Genesis,
Exodus, Leviticus, Numeri en Deuteronomium) te vinden, en men kan in de gehele
Bijbel minstens 3000 dergelijke plaatsen
tellen. De profeten spraken in het bewustzijn van hun hoge roeping; op
grond van hun overweldigend getuigenis moesten zij worden beschouwd als de ware
“sprekers” van het eigenlijke Woord van God of als een groep van
“onverbeterlijke leugenaars en dwaze fanatici”. Het is moeilijk te begrijpen,
hoe een oprechte geest niet in staat kan zijn, zich van waarachtigheid te
overtuigen. Wie kan over de betekenis of de motieven van Samuels belijdenis
disputeren, wanneer hij zegt: “De Geest des Heren
spreekt door mij, Zijn Woord is op mijn tong” (II Samuel 23:2)?
Jeremia spreekt ervan, dat hem dringend verzocht werd, om de woorden,
die hij van God had ontvangen, nauwkeurig in een boek te schrijven. “Toen strekte de Here Zijn hand uit en roerde mijn mond
aan…schrijf alle woorden, die Ik tot u gesproken heb, in een boek” (Jeremia
1:9; 30:2). Ezechiël getuigt, dat het Woord van God “uitdrukkelijk tot hem
kwam, wat zoveel betekent als: “Het geschiedde gewis, het kwam met het
meest duidelijke bewijs van zijn actualiteit” (Henry Cowles). Hij bericht
tevens, waar hij zich op dat ogenblik bevond, en dat “de hand des Heren over
hem was”, wat wijst op de bijzondere werking van de Heilige Geest. Haggai
beoordeelt zichzelf met nadruk als de
profeet van God met het oog op tijd en historisch verband, en toen “kwam het Woord des Heren door de dienst van de profeet
Haggai” (Haggai 1:1). Zacharia bevestigt zeer dringend de woorden des
Heren, die “door de vroegere profeten werden
uitgeroepen” (Zacharia 7:7).
De profeten zijn eenstemmig in hun bewering, dat het woord, dat zij hebben
opgeschreven, van God kwam, en dat zij “als uit de Heilige Geest geboren”
spraken. Hun eensgezinde belijdenis van de Heiligheid der Schrift kan in de
woorden van Jesaja worden samengevat: “Hoort,
hemelen en aarde, neig uw oor, want de Here spreekt” (Jesaja 1:2).
In deze
verheven band verborgen
ligt het geheim der geheimenissen;
Gelukzalig, wie Godsspraak verwachten,
te lezen, te vrezen, te hopen, te bidden,
de grendel te openen, de weg te betreden;
doch beter: waren zij maar nooit geboren,
die liever de twijfel en spot verkoren.
Sir Walter Scott
Reacties
Een reactie posten